De 5 lessen over werkgeluk en leiderschap die ik leerde tijdens de Olympische Spelen
Tijdens de Olympische Spelen in 2026 in Milaan keek ik – net als miljoenen anderen – elke dag naar sport op het allerhoogste niveau. Vanuit mijn passie voor sport leek het mij een leuke challenge om iedere dag een LinkedIn post te schrijven.
Waarin ik dan de vertaling maak naar onze expertisegebieden.
- Werkgeluk & bevlogenheid.
- Effectieve teams.
- Inspirerend & persoonlijk leiderschap.
Al zo lang als ik mij herinner ben ik gegrepen door sport. Niet gek met mijn namen. Vernoemd naar een Engelse voetballer en een Italiaanse wielrenner. Glenn Hoddle & Moreno Argentin. Maar vanaf dat ik tussen mijn 18e en 22e de Hbo opleiding Sport, Management & Ondernemen deed, ging ik anders naar sport kijken.
Ik keek als fan, maar ook vanuit aspecten die mij toen al fascineerden:
- Ik kijk naar teams. Waarom presteerden sommige bovengemiddeld?
- Naar trainers en coaches, wat deden zij? Oftewel: leiderschap.
- Naar cultuur, hoe wisten sommige teams zo'n hechte cultuur te creëren?
- En ik keek naar de mentale kant. Naar gedrag onder druk.
En dat is precies waarom ik tijdens die Olympische weken iedere dag een korte reflectie deelde op LinkedIn. Wat kunnen wij in organisaties leren van topsport?
Dit zijn n.a.v. de Olympische Spelen de vijf inzichten die mij het meest zijn bijgebleven.
1. Lobi da Basi – liefde als fundament
Tijdens deze Spelen las ik gelijktijdig twee dingen. Enerzijds het magazine Helden, met daarin prachtige interviews met meerdere Nederlandse Olympiërs. Maar daarnaast dit boek van Typhoon.
Nou kan er volgens mij niemand op aarde het oneens met deze uitspraak. Liefde is de Baas. Of liefde is de basis, kan ook. Maar toch, als je om je heen kijkt zie je genoeg plekken waar er oorlog is. Dat voelt niet als liefde. Echter is dat ook een vorm van liefde, zo erg toe zijn verbonden, dat je de ander wilt bestrijden.
De Olympische Spelen zijn ook een plek waar het vooral gaat om strijden. Je gaat voor goud. De Olympische gedachte – meedoen is belangrijker dan winnen – is niet iets wat je veel ziet.
Behalve bij het snowboarden. Zeker bij de Big Air, halfpipe en de slopestyle. Bij deze onderdelen op ski’s zie je dat ook terug. En laat ik nou net een fervent wintersporter zijn.
Tuurlijk, iedereen gaat daar voor zijn/haar beste run. Om medailles te winnen. Maar hoe snel ze na het oordeel van de jury, de score accepteren. Dat is bewonderingswaardig. Een toonbeeld van persoonlijk leiderschap en de ultieme vorm van proactiviteit.
Concurrenten tijdens de run. Verbonden door hun gedeelde passie. Volgens mij een essentiële vaardigheid voor individuen, teams en leidinggevenden.
Meer liefde, meer compassie, meer menselijkheid.
Beeld je eens in. Wat zou er in jouw team of organisatie gebeuren als je deze aspecten als uitgangspunt neemt?
2. De kracht van een vrienden- en familiecultuur
De shortrackers presteerden zowel op individuele als teamonderdelen zeer goed! Maar wel op de individuele onderdelen nog beter, bij de teamonderdelen ging het een paar keer mis. Maar goed, dat is ook het risico van de sport shorttrack.
We hebben allemaal mee kunnen krijgen welke familiebanden (zowel 2 broers als 2 zussen) er waren. Maar ook liefdesrelaties en uiteraard vriendschappen. Ik zie het ook bij verschillende klanten. Met name de bedrijven tussen de 20-100 medewerkers, zie je vaak een vriendencultuur en groep ontstaan.
En dus hield deze vraag mij bezig:
Ik heb het perfecte antwoord nog niet. Alhoewel ik de reactie in 1 van de comments treffend vond.
Kim Wassenaar schreef:
“Ik kan me voorstellen dat als de familiecultuur zover gaat dat 'bij de familie horen' een gegeven is en niet meer afhankelijk van bijdrage of prestatie, dat zeker nadelig kan werken. Tegelijkertijd kan daar ook veiligheid in zitten - we zijn familie, dus wat ik ook zeg, we komen er samen uit.
De meesten van ons rennen daarnaast denk ik harder voor familie - het is een volgens mij bekend fenomeen dat familieculturen op werk op allerlei vlakken leiden tot het overschrijden van privé/werk en persoonlijke grenzen.”
En door deze reactie, werd ik getriggerd en geïnspireerd nog iets dieper in mijzelf te graven. En met dank aan mijn systemische kennis en expertise kwam ik tot de volgende conclusie.
Effectieve teams bouwen bewust aan een cultuur waarin mensen zich (psychologisch) veilig voelen, elkaar vertrouwen en voor elkaar door het vuur gaan. Ze vangen elkaar op bij fouten, vieren gezamenlijk successen en gunnen elkaar wat. Het voelt niet als “collega’s”, maar als familie.
Je bent daarmee onderdeel van iets groters dan enkel je taak of functie.
- Er is zingeving, een gezamenlijke purpose.
- Er is een duidelijke ordening binnen de groep.
- Waar verbinding is tussen de mensen.
- En waar sprake is van heldere, positieve en waarderende uitwisseling in de communicatie .
3. “Pap, mag ik van die buis?”
Ik heb het geluk dat ik vader ben van 2 heerlijke kids. Want ja, het ouderschap is 1 van de mooiste dingen in mijn leven. Overigens heeft het ook een andere kant van de medaille: het is ook 1 van de meest intense en uitdagendste aspecten die ik in de afgelopen 10 jaar heb meegemaakt.
Mocht je zelf kinderen hebben, dan wel neefjes of nichtjes, wil ik je 1 reflectievraag stellen.
“Welke passie wil jij hen graag meegeven?”
Voor mij is dat helder. De magie van wintersport. Skiën en snowboarden, mijn inziens het mooiste wat er is. Naast mijn werk natuurlijk 😉
En dat is ook de magie van sport. Van rolmodellen. Mensen die iets doen vanuit hun passie, omdat het hen enorm gelukkig maakt. Dat inspireert, dat raakt, dat zet aan om ook zulke ambities en dromen te vormen.
Nou is wintersporten ook een sport waarbij je valt, verhoogde kans hebt op blessures, of zoals Lindsey Vonn overkwam: zelfs opgehaald worden door een helikopter. Iets wat hartverscheurend is, voor iedere ouder.
Aan de andere kant. Er is toch niets mooier dan dat jij je kind ziet doen waar hij/zij plezier uithaalt? Gelukkig van wordt? Passie voor heeft? Mijn inziens is dat wat iedere ouder wil voor zijn kids.
En zie daar ook de parallel naar leiderschap en organisaties. Daar lopen ook rolmodellen rond.
Leiders zijn rolmodellen. Of kunnen dat zijn…
Managers zijn rolmodellen. Of kunnen dat zijn…
Collega’s zijn rolmodellen. Of kunnen dat zijn…
Niet door wat ze zeggen, maar door wat ze doen. Door inspirerend voorbeeldgedrag te vertonen.
Daar zou mijn inziens iedere ouder of leidinggevende zich zoveel als mogelijk bewust van moeten zijn.
4. Je bent goed zoals je bent
De lijfspreuk bij de mooiste sportclub op aarde: Only Friends. En ondanks dat ik momenteel minder betrokken ben als vrijwilliger bij deze prachtige sportclub, zit deze club voor altijd in mijn hart. En ben ik levenslang ambassadeur van deze club en zal zo lang als ik kan bijdragen om de droom van Dennis Gebbink te realiseren: minimaal 100 jaar oud worden als Only Friends. En ze zijn hart op weg, opgericht tenslotte in 2000.
Maar mensen die mij kennen weten dat ik niet zozeer nieuwe dingen bedenk, liever gebruik maak van bewezen theorie, methodieken of overtuigingen. Ik maak veelvuldig gebruik van Insights Discovery, Stephen Covey, NLP en blijf mezelf voeden met andere bewezen methodieken.
En daarom is deze lijfspreuk van Only Friends, ook 1 van mijn 2 familiekernwaarden. Naast “wat zou liefde doen”. En tijdens de Olympische Spelen wonnen meerdere Nederlandse dames Olympisch goud.
Jutta Leerdam deed dit tegen de stroming in op haar eigen manier. Kreeg half Nederland over zich heen. Want ergens iets van vinden, daar zijn we goed in, hier in Nederland. Terwijl ik alleen maar dacht: laat haar gewoon. Ze is goed zoals ze is.
En op 1 van de laatste dagen won Antoinette Rijpma – de Jong ook goud. Iemand die vroeger veel gepest is. En daar zich hard voor maakt, om dit te voorkomen. Want ja, ook voor haar geldt: zij is goed zoals ze is.
En dat is toch het mooie aan topsport. Succes komt zelden door “passen in het systeem”.
De beste sporters hebben juist vaak iets eigens.
Hun eigen stijl. Hun eigen manier. Hun eigen persoonlijkheid.
En dat is ook waar werkgeluk, teamontwikkeling en leiderschap over gaat.
Kiezen voor (zelf)waardering en vrijheid/autonomie.
Dat mensen weten wie ze zijn, waar ze goed in zijn.
Waar hun unieke talenten liggen.
En ook waar ze niet goed in zijn.
En dan vanuit deze talenten en voorkeuren, kiezen dat mensen vanuit die insteek mogen werken. Niet van een 5 een 6 maken. Maar van een 8 een 9 maken.
Kiezen voor unieke talenten & strengths. Voor authenticiteit. Omdat iedereen goed is zoals hij of zij is.
5. Wat een jankerd ben ik toch…
Afgelopen week kwam de documentaire "Echte mannen huilen niet" uit op Cinetree.
Nou, niets is minder waar. Echte mannen huilen wel!
Neem Kjeld Nuis. Met tranen in zijn ogen omdat hij weer een Olympische medaille won. Nadat hij in 2010 & 2014 zich niet plaatste voor de Spelen – iets met mentale druk – won hij daarna meerdere keren Olympisch goud. En liet zien dat je brons kunt winnen.
En niet alleen Kjeld Nuis, we hebben meerdere mannen zien huilen.
Soms van blijdschap. Soms van verdriet.
En ik zelf? Tijdens 2 weken Olympische spelen, heb ik zoveel tranen gelaten, ik kan het niet eens op 2 handen tellen. Maar ik vind dat ook belangrijk. Ook al sta en geloof ik in oprtimisme, positiviteit en happiness. Ik vind ook: alle gevoelens en emoties moeten gevoeld worden. En mogen (of moeten) geuit worden.
Met empathie in mijn top 5 van mijn CliftonStrenghts profiel, gaat mij dat gemakkelijk af. Als ik kijk naar die sporters, kan ik voelen wat zij hebben doorstaan.
Jaren trainen. Opofferingen. Tegenslagen incasseren. En toch weer doorgaan. Successen vieren. Maar veel meer met teleurstellingen omgaan. Twijfels overkomen
En dan… Na 4 jaar voorbereiding, volgt die ene run. Die ene race. Met geen garantie op succes. Vertrouwen op het proces.
En dat is wat mij altijd raakt. En met mij nog veel meer mensen. Waarom?
Omdat passie raakt.
Omdat bevlogenheid raakt.
Omdat zingeving raakt.
En dat is ook precies hetgeen wat het werkende leven zo mooi kan maken. Gaan voor zingeving, passie en bevlogenheid. Niet alleen maar de successen en de resultaten, maar juist ook de niet meetbare aspecten in het werk.
En ja, dat brengt trots 🧡
Wat teams en organisaties van topsport kunnen leren
Als ik de Olympische weken samenvat, kom ik uit bij 5 dezelfde ingrediënten uit:
- Ga voor liefde, vertrouwen & verbinding
- Kies voor een sterke teamcultuur
- Wees een inspirerend voorbeeld en rolmodel voor anderen
- Focus op unieke talenten & waardeer deze
- Waarin er ruimte is voor alle gevoelens en emoties.
Wat mij betreft zijn dit geen “soft topics”.
Dit zijn de factoren die bepalen of individuen of teams echt kunnen gaan floreren.
Of mensen met energie naar hun werk gaan. Of organisaties tot high performance komen.
Misschien is dat wel de grootste les van topsport:
De medailles worden niet alleen gewonnen op talent.
Maar op cultuur.
